گاهی خوشی گاهی غم

چند وقتی بود که نبودم ،البته کلا نبودم نه اینجا و نه در هر جای دیگر ،تا اینکه تذکر اطرافیان باعث برگشتی کم و بیش به خودم شد.

حالا میخواستم برگردم ولی به قولی پشتم باد خورده بود،کلی ایده به سرم میزد ولی کار ازکار گذشته بود ،برگشت سخت شده بود . نمیشه هر کاری دلت می خواد بکنی و تاوانی پس ندی ،اون ایده های فوق العاده ای که از بین رفت که هر کدوم میتونست حداقل غزه رو نجات بده حروم شد و دودش بیشتر از همه تو چشم کسایی رفت که حریت و انسانیت و هیچ وقت فدای سیاست و ملیت و دیانت نمی کنند کسایی که نگفتن اونا سنی اند پس بهتر که نسلشون از رو  زمین ما پاک شه،یا نگفتن آقا اونا که ایرونی نیستن پس به درک ،یا اینکه اونا دارن فرمایشات آقای xرو دنبال میکنن پس بهتر که بچه ی ۲ماهه هم با تیر توی چشمش اونم با یه تفنگ دوربین دار بمیره .

آخه چرا ؟تا کی باید با لجبازی با عناد حتی با کوته فکری و پستی  به انسان های دیگه که فقط لباسشون با ما فرق داره نگاه کنیم و بدتر از اون تصمیم بگیریم.

آزاده باشید.